പ്രണയത്തിൽ ആരംഭിച്ച്, പരിണയത്തിലൂടെ, പരിത്രാണത്തിലേക്ക്
കേവലമൊരു സംഗീതമോ സിനിമാപോസ്റ്ററുകളിലൂടെയോ പരിചിതമായിരുന്ന ‘പ്രണയവും പരിണയവും’, ഈ വാക്കുകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാത്ത ഒരേ വലിയത് ഉണ്ട് – ‘പരിത്രാണം’.
ആദ്യം കേൾക്കുമ്പോൾ, അത് ഒരു പ്രാർത്ഥനയിൽ നിന്നാണ് –
“പരിത്രാണകനായ ഈശോ, പോരുക.”
അത് വാക്കായതിനു മുൻപേ, ഹൃദയത്തിൽ ദൈവികമായി പതിഞ്ഞു.
കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ മനസ്സിലാകുന്നു –
പ്രണയം, പരിണയം, ഇതെല്ലാം ഒടുവിൽ പരിത്രാണം തന്നെയാണ്.
ഭൂമിയുടെയും ആകാശത്തിന്റെയും സംഗമത്തിൽ, ഈ മൂന്നു നിലകളിൽ ദാമ്പത്യം കടന്നുപോകുന്നു –
പ്രണയം, ഒരാളുടെ ആകാശമണ്ഡലത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ,
പരിണയം, അതിന്റെ ഭൂമിയിലെ കൃഷിയാകുന്നു,
ചിലപ്പോഴിതു കുരിശാ യിത്തീരുമ്പോൾ,
അത് പരിത്രാണം ആകുന്നു.
ദാമ്പത്യം: ഒരു ആത്മപരിഷ്ക്കരണമാർഗം
അരികെ ആയിരിക്കു മ്പോഴും, അകലങ്ങൾ ചിന്തയിൽ വിളംബരം ചെയ്യുന്ന ദാമ്പത്യത്തിൽ, രണ്ട്പേരുടെയും ആത്മാക്കളുടെ ഒത്തുചേരലാണ്.
ഇത് കാറ്റുപോലെയോ, മഴപോലെയോ ഒന്നിച്ച് വീഴുന്ന ഒന്നല്ല.
മറിച്ച്, പതിയെ പതിയെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലൂടെയും, സഹനത്തിലൂടെ യും സത്യത്തിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയാണ്.
“വിവാഹം സ്വർഗത്തിൽ നടക്കുന്നു” എന്നത് കേട്ടു ചിരിച്ചവർക്കും,
ഇപ്പോൾ അത് ഒരക്ഷരാർത്ഥമായ സത്യമാകുന്നു –
അതെ, വിവാഹം സ്വർഗത്തിൽ തന്നെ തുടങ്ങുന്നു.
പക്ഷേ, ഓരോ ദിവസം അതിന്റെ ഭൂമിയിലെ പതിപ്പാണ് –
ജീവിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ, അതിനെ സ്വർഗമാക്കാനും, നരകമാക്കാനും കഴിയും.
സ്നേഹത്തിന്റെയും പരസ്പര ബഹുമാനത്തിന്റെയും, ദിനരാത്രങ്ങൾ.
ആദ്യദിനങ്ങളിൽ ദൈവദൂതന്മാരുടെ ഭാഷയിൽ സംസാരിച്ച ദമ്പതികൾ, പിന്നീട് ഒരുപാട് കാലങ്ങളായി പ്രയാസപ്പെട്ട് മനുഷ്യഭാഷയിലേക്ക്,
അത് കഴിഞ്ഞ് ഇണകളെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന നിശബ്ദതയിലേക്കും,
അത് പോലും കഴിയാത്തവരെ ഒരു തകർച്ചയിലേക്കും എത്തിക്കുന്നു.’ബഹുമാനം’ എന്നത്, അതിന്റെ വെളിച്ചം നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് തോന്നുന്നു.
പക്ഷേ, അതിനു മറുവശം ഉണ്ട് –
ദാമ്പത്യത്തിൽ വീണ്ടും നിറം കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും,
പുതിയ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അല്ല,
മനസ്സിൽ നിന്നുമാണ് അത് തുടങ്ങേണ്ടത്.
ചേര് മരവും താന്നി മരവും: പ്രതീകങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യം
ഒരു പാട്ടുപോലെയോ പഴഞ്ചൊല്ലുപോലെയോ കേൾക്കുന്ന ഈ വരികൾ,
ഇപ്പോൾ ജീവിതത്തിൽ അർത്ഥവത്താകുന്നു:
“ചേര് അച്ചൻ ചെയ്ത പാപം, താന്നിച്ചൻ പൊറുക്കണേ.”
ഇത് വെറും കവി നിർമിതിയല്ല,
പക്ഷേ, ആത്മസംസ്ക്കാരത്തിന്റെ ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ പഠനമാണ്.
ക്ഷമ, സമർപ്പണം, പ്രാർത്ഥന –
ഇവയൊക്കെ ചേർന്ന് ഒരുമിച്ച് ചെന്ന് ദാമ്പത്യത്തെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്ന വഴിയാണ്.
താന്നി മരത്തിന്റെ ചുവടുകളിൽ നടക്കുന്ന ഓരോ പാദവും,
ഇത് നമ്മുടെ ജീവിത ബന്ധങ്ങളിൽ ആഴപ്പെടുന്ന വേദനയും പ്രതീക്ഷയുമാണ്.
ദാമ്പത്യത്തിന്റെ അഞ്ചു ഘട്ടങ്ങൾ:
- മധുവിധു-
രണ്ടുപേരും ഒരേ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് പറക്കുന്നതുപോലെ, ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഏകത. - അധികാരങ്ങളുടെ പോരാട്ടം-
വ്യത്യാസങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു, തല്ലും തിരിച്ചും, രണ്ടുപേരും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്നു. - സ്വീകാര്യത –
ഇപ്പോഴാണ് സത്യമായ അറിവ്: അവൻ അല്ലെങ്കിൽ അവൾ ഞാനല്ല, എന്നാൽ അതിൽ സ്നേഹിക്കാവുന്ന കാര്യമുണ്ട്. - പ്രതിബദ്ധത–
പ്രണയത്തിനപ്പുറം, മനസ്സിന്റെ ആഴത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന സമർപ്പണം. - പരമാനന്ദം, സഹ-സ്രഷ്ടി –
ഇപ്പോൾ ബന്ധം ആത്മപരിഷ്ക്കരണത്തിലേക്കാണ് –
ഒരുമിച്ച് നമുക്ക് തന്നെ പുതിയ ജീവിതം സൃഷ്ടിക്കാം.
ഇതൊക്കെയായി, ദാമ്പത്യം ആകുന്ന മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള ഒരു വഴി.
പ്രണയം ഒരുമിച്ചാൽ,
മണ്ണും പറക്കും, മഞ്ഞും പറക്കും,
പിന്നെ പർവതം പോലും വഴങ്ങും.
ദാമ്പത്യം കല്പനയല്ല, മറിച്ച് ഒരു യാത്രയാകുന്നു
ദാമ്പത്യം, ഒരു സാമൂഹിക സംവിധാനമല്ല മാത്രം –
ഇത് ആത്മാവിന്റെ യാത്രയാണ്.
കള്ളങ്ങൾ, തർക്കങ്ങൾ, കാഴ്ച വ്യത്യാസങ്ങൾ എല്ലാം വഴിയിൽ ഉണ്ടായേക്കാം.
പക്ഷേ, അവയെ അതിജീവിച്ച് മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോൾ, ഇത് ഏറ്റവും മനോഹരമായ ദൈവികാനുഭവമായി മാറുന്നു.
അവസാനമായി:
പകൽ സ്നേഹിക്കാൻ, രാത്രിയിൽ പൊറുക്കാൻ,
കാലങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ വളരാൻ –
ഇതെല്ലാം തന്നെയാണ് ദാമ്പത്യം.
പരിത്രാണത്തിനായി ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു ദൈനംദിന ആത്മസമർപ്പണ യാത്ര.