✍എഡിറ്റോറിയൽ
ബ്രിട്ടൻ:
ആചാരങ്ങൾ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മാവാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് വിശ്വാസത്തോടും ആധ്യാത്മികതയോടും ചേർന്നുനിലക്കുന്ന ആചാരങ്ങൾ. ക്നാനായ ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന് അതീവപ്രധാന്യമുള്ളത്തരം ഒരു ആചാരമാണ് “വാഴ്വ്”. ഒരു തലമുറയുടെ ദൈവാനുഭവം മറ്റൊരിലേക്കു കൈമാറുന്ന ഈ ആത്മീയ സംസ്കാരം, ഇന്ന് വിവാദങ്ങളുടെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായി മാറുകയാണ് — അതും അതിന്റെ അർത്ഥവും ആത്മാവും മനസ്സിലാക്കാതെ അതിനെ “പരിപാടി”യാക്കാനുള്ള ചില ശ്രമങ്ങളിലൂടെ.
വിവാഹമോ, മരണമോ എന്ന ജീവിതത്തിലെ അഗ്രഗണ്യമായ സംഭവങ്ങൾക്കിടയിലാണ് വാഴ്വ് ആചാരത്തിന് പ്രത്യേകതയുള്ള സ്ഥാനമുണ്ടാകുന്നത്. ദൈവിക അനുഗ്രഹം ഒരാൾ മറ്റൊരാൾക്ക് പകർന്നു നൽകുന്ന ഈ ശുദ്ധമായ അനുഷ്ഠാനം, തിരുധന്യമായ ഒരു പാരമ്പര്യപരമ്പരയാണ്. ഇത് വെറും ആചാരമല്ല — വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രസരിപ്പാണ്.
വിവാഹവേളയിൽ: ദൈവാനുഗ്രഹത്തിന്റെ കുരിശടി
ക്നാനായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, വിവാഹം ഒരു ദൈവിക നിയമബന്ധമാണ്. അതിനാൽ തന്നെ, അതിലേക്ക് കടന്നുപോകുന്ന നവദമ്പതികൾക്ക് ആത്മീയ ഉത്സാഹവും ദൈവം കൈവരുത്തുന്ന അനുഗ്രഹവും ആശംസിക്കുന്നതാണ് വാഴ്വ് എന്ന ആചാരത്തിന്റെ അർത്ഥം.
ഉല്പത്തി 24:60-ൽ റിബെക്കയ്ക്ക് നൽകുന്ന കുടുംബാശംസ, ക്നാനായരുടെ വിവാഹ വാഴ്വിന് ആത്മീയ അടിത്തറയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. “നമ്മുടെ സഹോദരിയേ, നീ ആയിരം ആയിരം പടയാളികൾ ഉള്ളവളായിക്കൊൾക; നിന്റെ സന്തതിക്ക് അവരുടെ വൈരികളുടെ ഗേറ്റുകൾ അവകാശമായി കൈവശമാകട്ടെ.” — ഇത് വെറും ആശംസയല്ല, ദൈവത്തിലേക്കുള്ള സംപ്രേഷണമാണ്. ആകെയുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ സമർപ്പണം.
മരണവേളയിൽ: അനുഗ്രഹത്തിന്റെ അടയാളമിടൽ
ജീവിതയാത്രയുടെ അവസാനപ്രാവശ്യം, ദൈവിക അനുഗ്രഹം പിതാവ് മക്കളിലേക്ക് കൈമാറുമ്പോൾ അതിന് ദൃശ്യവൽക്കരണമാകുന്നത് മരണമുമ്പുള്ള വാഴ്വ് ആചാരത്തിലൂടെ.
യാക്കോബ് തന്റെ മക്കളെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നതും, ഇസഹാക്ക് യാക്കോബിന് വാഴ്വ് നൽകുന്നതും (ഉല്പത്തി 27, 49) — ഇക്കാര്യത്തിൽ ബൈബിള് തന്നെ ഏറ്റവും നല്ല പാഠപുസ്തകമാണ്. ഇത് മതപരമായ ഉത്തരവാദിത്തമല്ല, ആത്മീയ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ കടമയാണ്.
“വാഴ്വ്” ഇപ്പോൾ വിവാദത്തിൽ — ആചാരപവിത്രതക്കെതിരെ കുതിരപന്തയം നടക്കുമോ?
ഒക്ടോബർ 4-ന് ബർമിങ്ഹാമിൽ “വാഴ്വ്” എന്ന പേരിൽ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പരിപാടി ക്നാനായ സമൂഹത്തിൽ വലിയ ആശങ്കയ്ക്ക് കാരണമാകുകയാണ്.
പരിപാടിയുടെ സ്വഭാവം എന്താണ് — വിവാഹ വാഴ്വാണോ, മരണ വാഴ്വാണോ, അതോ മറ്റേതെങ്കിലും അനൗചിത്യമുള്ള “ആകർഷണ”മാണോ — അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ വ്യക്തതയില്ല.
സംഘാടകർ ഇതുവരെ അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദീകരണം നൽകാത്തതും സഭാ നേതൃത്വം തൊണ്ടയടച്ച് നിലകൊള്ളുന്നതും സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളിലും കമ്മ്യൂണിറ്റി സമ്മേളനങ്ങളിലും ശക്തമായ പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് വഴിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.
ആചാരത്തിന്റെ ആത്മാവ് കാക്കപ്പെടേണ്ടതില്ലേ?
ആചാരങ്ങളുടെ രൂപരീതികൾ കാലാനുസൃതമായി മാറാം. പക്ഷേ അതിന്റെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, അത് വെറും പൊൻവയലിന്റെ ചിതഭസ്മം മാത്രമായിരിക്കും.
ക്നാനായ വിശ്വാസികൾ പകർന്നു നിലനിർത്തിയ “വാഴ്വ്” ആചാരം — ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ വിശ്വാസവ്യാഖ്യാനം, ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ആത്മീയ കൈമാറൽ, ദൈവിക അനുഗ്രഹത്തിന്റെ ചാരുത നിറഞ്ഞ പെരുമഴ — ഇതെല്ലാം ഒരേപോലെ ആണ് ആചാരത്തിന്റെ ആത്മാവ്. അതിൽ ചിതറൽ വരുന്നത് ഒരു വ്യക്തിഗത തെറ്റല്ല, ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സംസ്കാര പരാജയമാണ്.
അവസാന കുറിപ്പ്
“വാഴ്വ്” അന്ധവിശ്വാസമല്ല. അതിന്റെ വേരുകൾ വിശുദ്ധവചനത്തിൽ ആഴം പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആത്മീയ പാരമ്പര്യമാണ്. ആ ആചാരത്തെ “ഇവന്റ്” ആക്കുമ്പോൾ അത് ആചാരമല്ലാതെ പോകും. ആത്മീയതയുടെ ദീപം ചൂളിച്ചെരിയുമ്പോൾ, ആഴത്തിൽ നിന്ന് പ്രതികരിക്കേണ്ടത് വിശ്വാസികളാണ്. വാഴ്വ് സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത് ഔദ്യോഗിക നിർദ്ദേശത്തിൽ അല്ല; അതൊരു ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.”
മതപരമായ ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുവായ വിമർശനങ്ങൾക്കും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ഇടം നൽകുന്നതിനൊപ്പം, ആ ആചാരങ്ങളുടെ ആത്മാവിനും ആത്മീയതയ്ക്കും വേണ്ടിയുള്ള കാവലുറപ്പിക്കലാണ് സമൂഹം നടത്തേണ്ടതും, മാദ്ധ്യമങ്ങൾ ഉണരേണ്ടതുമാണ്.