കാലം മാറുന്നു. ലോകം മുന്നോട്ടു പോകുന്നു. പുതിയ സാങ്കേതിക വിദ്യകളും ആധുനിക ജീവിതസൗകര്യങ്ങളും നമ്മെ ആകർഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഈ മുന്നേറ്റത്തിൽ നാം എന്തെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുകയാണ് എന്നതിലേക്കൊരു സംശയദൃഷ്ടിയാകേണ്ട സമയം കൂടി തന്നെയാണ് ഇത്.
നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കൾ — ഒരു അടയാളമില്ലാത്ത സാഹസികതയോടെ — ഏറെക്കാലം അതിശയമെന്നോ ആധുനികതയെന്നോ പറയാവുന്ന ജീവിതമുറകളില്ലാതെ ജീവിച്ചു. അതിൽ മനംനൊന്തു പോയിട്ടില്ല; മറിച്ച് അവരുടെ ജീവിതം സമർപ്പണത്തിന്റെ ഉറച്ച മുദ്രയായിരുന്നു. ചെറുതായിരുന്നാലും ഓരോ ആവശ്യം പൂർണ്ണമായും മനസ്സിൽ ധരിച്ചു, അതിന്റെ അഭാവത്തിലും അവർ കരുത്ത് കണ്ടു. ആ കൃത്യമായ ജീവിതപാഠം നമ്മളെ ഇന്നേയും തേടുന്നു.
ഇന്ന്, പുതിയ തലമുറ ‘ഫ്രീക്ക്’ എന്ന മുദ്രയോടെ സ്വതന്ത്രതയുടെ പേരിൽ ജീവിതത്തെ ഒരു പ്രകടനമാക്കി മാറ്റുന്നു. ജീവിത സൗന്ദര്യവും ആത്മബന്ധങ്ങളുടെ ചൂടും, സാന്ത്വനവുമായ സംഭാഷണങ്ങളും, സൗമ്യമായ കണ്ണുനോട്ടങ്ങളും — എല്ലാം ഒന്നൊന്നായി തെളിഞ്ഞുകെടുകയാണ്. ജീവിതം നാം അനുഭവിക്കേണ്ടത് ആണെന്ന് മറന്ന്, അത് പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടത് എന്നതിലേക്കാണ് നമ്മൾ വഴിതെറ്റുന്നത്.
ഒരു നൂതന മനസ്സുതുറക്കലിന്റെ ആവശ്യമാണ് ഇന്ന്. പുത്തൻ ജീവിതരസം കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമമാണ് ഈ കാലഘട്ടം നമ്മിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. അതിന്റെ തുടക്കം ചെറിയതായിരിക്കാം — കുടുംബസഹവാസം, സുഹൃത്തുക്കളോടുള്ള ഹൃദയസംവേദനം, വീട്ടിനുള്ളിലെ ചിരിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ഇടവേളകൾ. “ഒരു മണിക്കൂർ കാറിൽ പോയി വന്നു വരാം” എന്ന ലളിതമായ ആഗ്രഹം, ഇനിയും വെറും സ്വപ്നമായി തീരരുത്.
ധനം ഒരു അടിമയല്ല, അത് ഉപകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. നമ്മൾ ബന്ധങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കണം. ആശയവിനിമയം ഉജ്ജ്വലമാക്കണം. കുടുംബത്തിലും സമൂഹത്തിലും ആശയങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക് നിലനിൽക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഒരുവൻ മനുഷ്യനാകൂ. WhatsApp ഗ്രൂപ്പുകൾ നിറഞ്ഞ നമുക്കിടയിൽ, ഒരൊറ്റ സന്ദേശം പോലും ഒരു ബന്ധത്തെ പുതുക്കാനാകും. അതിന്റെ ശക്തിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞേ പറ്റൂ.
കഴിഞ്ഞ കാലത്ത്, സ്കൂളിൽ പ്രണയം ഒരു ഭയമായിരുന്നു. വാക്കുകൾക്കിടയിൽ പതിയെ വളരുന്ന മനസ്സുകൾക്കിടയിലായിരുന്നു നിഷ്ബ്ദതയുടെ സാന്നിധ്യം. എന്നാൽ ഇന്ന്, ‘സോഫ്റ്റ് കമ്യൂണിക്കേഷൻ’ നിശബ്ദതയിലും മനസ്സുതുറക്കലുണ്ട്. അതിൽ ഒരു ഭാവഗംഭീരതയും ഉണ്ട്.
ഇനി, നമുക്ക് കരയാനും ചിരിക്കാനും അനുവാദം വേണം. നമ്മുടെ ഹൃദയം തുറക്കാം. അസൂയയും അഹങ്കാരവും മാറ്റിയിടുക. കണ്ണിൽ കണ്ണുകുറിച്ചു സംസാരിക്കാം — അത് നമുക്ക് ആത്മാർത്ഥതയുടെ ദീപം തെളിയിക്കുന്നു.
കുടുംബം, ബന്ധങ്ങൾ, കുട്ടികൾ — ഇവയെല്ലാം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം. ഓരോ കുഞ്ഞിന്റെയും സ്വപ്നങ്ങൾക്കും ചിറകാകേണ്ടത് നമ്മുടെ കൈകളായിരിക്കണം. ആ ഉത്തരവാദിത്വം നാം ഏറ്റെടുക്കണം, അത് ഒരു ഭാരമല്ല, ജീവിതമെന്ന കാവ്യത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങളാണ്.
സ്നേഹം, വിനയം, മനസ്സുതുറച്ച സംഭാഷണം — ഈ മൂല്യങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരിക. ഓരോ ദിനവും “ഇന്നാണ് എന്റെ പുതിയ തുടക്കം” എന്ന ധാരണയിൽ തുടങ്ങുക. പഴയകാല സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് പുതിയ രൂപം നൽകുക. ജീവിതം മനോഹരമാക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം മറ്റൊരാളുടെതല്ല — അതു നമ്മുടേതാണ്.
ഇവിടെ നിന്നുതന്നെ ആരംഭിക്കാം. നമുക്ക് ജീവിതം വീണ്ടും കവിതയാക്കാം.
ശുഭദിനം